บาดแผลเป็นของฉัน ความทุกข์เป็นของคนอื่น
posted on 01 Dec 2007 09:23 by heartwarmers
"O_O หา...!!! วอกขบก๊ะ????"
แม่หญิงจาวเหนืออุทานเสียงสูง เมื่อรู้ว่าต้นเหตุที่ให้เด็กหญิง
หน้าตาบ้องแบ๊วถูกพันหัวพันหาง เอ๊ย! ขาขาวโพลนเหมือนมัมมี่
เกิดจาก "ลิงป่า" กระหายเลือดขยุ้มเนื้อกัดกินอย่างเมามัน
ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นตัวเองทำสีหน้ายังไง
(แหม...ก็ตอนนั้นอายุเพิ่งจะ 4-5 ขวบ ผ่านมาตั้ง...เอ่อ...อย่ารู้เลย ^O^)
จะจืดจ๋อยชวนน่าสงสาร หรือแอบเบ้ปาก (เบื่อหน่าย) 
เพราะเจอกับประโยคนี้นับร้อยครั้งจากคนแปลกหน้า
ตลอดการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
และฉันก็มีแผลเป็นรูปตะขาบหลายตัวติดขาซ้ายมาตั้งแต่บัดนั้น
.
.
เหตุการณ์ครั้งนั้นส่งผลให้พ่อโกรธเจ้าของลิงจนถึงขั้นไม่มองหน้า
อันนั้นไม่สำคัญเท่าฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้รับเงินค่าทำขวัญ (แฮ่ะๆ ^O^)
ลิงดุร้ายถูกยิงกรอกปาก, สมองถูกนำไปเป็นอาหารอันโอชะของพลทหาร
ที่ฉันไม่คิดหาโอกาสลิ้มชิมรสซักกะติ๊ด (อึ๋ย! สยึยปากชะมัด!)
.
.
เจ้าบรรดาตะขาบที่เกาะอยู่บนหน้าผาก, ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เส้นผม
และมีสัมปทานพื้นที่กว้างขวางอยู่ตรงขาซ้ายของฉัน
ในจินตนาการของเด็กวัยรุ่นที่มีตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลก
ฉันรู้สึกว่ามันพองตัวบวมเป่งมากกว่าความเป็นจริงหลายเท่า
มันไม่ใช่ความสุขที่ได้เป็นเจ้าของแผลเป็นแน่ๆ,
แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่า มันคือความทุกข์ของฉันหรือเปล่า ?
.
.
ฉันเลิกกังวลถึง "บาดแผล" นั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
จู่ๆ มันก็กลายเป็นเรื่องโจ๊กที่ทำให้ชีวิตฉันมีสีสัน
ไว้เล่าให้คนอื่นฟังอย่างตื่นเต้น
(ประหนึ่งดั่งได้ทำวีรกรรมแสนกล้าหาญ 
)
หากใครมองขาฉันที่โผล่พ้นมาจากกางเกงขาสั้นแล้วขมวดคิ้ว
ฉันกลับยักไหล่, แอบยิ้มร่า...
สนุกดีมีคนเดือดร้อนด้วย! 
)
