ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

ก่อนเดินทางไม่กี่ชั่วโมง  ฉันเร่งจัดกึ่งยัด (แต่เป็นอันหลัง

ซะมากกว่า) เสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบโตที่สุดในชีวิต 

หลังจากปัดมือสองข้างสามครั้ง  พร้อมกับพยักหน้าอีกสามหงึก 

เป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดภารกิจสำคัญ 

ก็ถึงเวลาทดสอบพลังแขนล่ำๆ ของตัวเอง 

ว่าจะสามารถลากกระเป๋าที่บรรจุอาภรณ์-ของใช้

ที่เพียบแปร้จากการอภินันทนาการของเพื่อนพ้องน้องพี่ 

ที่ห่วงใยในความงามอันมีอยู่เพียงน้อยนิดของฉันไหวหรือเปล่า 

เพื่อจะพบว่า...

ล้อกระเป๋าพิการ !!!    

"Oh...my god !!!"

คำอุทานแบบเตรียมพร้อมโกอินเตอร์กระแทกหลุดออกมาจากปาก 

ตามด้วยเหงื่อเม็ดเป้งไหลย้อยลงไปตามร่องอกคัพเอ

คิ้วโค้งโก่งเข้มม้วนตัวเป็นเลขแปดนอนตะแคงสวยงามอยู่กลางหน้าผาก  

โธ่ ! แค่แบกกระเป๋ายักษ์น้ำหนักเฉียดยี่สิบกิโลฯ

ไปให้ถึงประตูรั้วหน้าบ้านก็ยากโคตร ฉะนั้นเพียงหลับตา...

ภาพสาว(เหลือ)น้อยตาโตกำลังปุเรงๆ กระสอบข้าวสาร(กระเป๋า)

อย่างระทดท้ออยู่ในท่ามกลางผู้คนตาขีดเดียว 

ก็ทำให้ฉันหลังเดาะล่วงหน้าไปแล้ว TT_TT

  << พาลใส่ใครไม่ได้  ก็เลยโมโหตัวเองซะ ฮึ่มๆ !

หลังจากไว้อาลัยกับความซวยอันเนื่องมาจาก

การไม่เตรียมตัวล่วงหน้าของตัวเองสองนาทีครึ่ง 

วิญญาณภรรยาแมกไกวเวอร์ก็เข้าสิง 

ฉันสำรวจความเสียหายของล้อเพื่อหาหนทางซ่อมแซม 

ปรากฏว่าพิการน้อยกว่าที่ฉันตื่นตูมไปเยอะ (แฮะๆ ^O^)

เพราะมีเพียงล้อเดียวที่ยางหุ้มล้อขาดกระจุยเกินเยียวยา 

ที่เหลืออีกสามล้อยังใช้การได้แม้จะแหว่งวิ่นไปบ้าง 

ฉันลองขยับจับลาก หมุนซ้าย ตะแคงขวา

หาท่าลากที่ทะนุถนอมล้อพิการให้มากที่สุด

=3 เสียงลมลอดเหล็กดัดฟันดังฟู่ขึ้นเบาๆ

เมื่อฉันหาทางแก้ไขปัญหาได้แล้ว แม้ท่าลากกระเป๋า

เดินเข้าสู่สนามบินจะไม่สง่างามอย่างแอร์โฮสเตส

แต่ฉันก็ว่ามันก็ไม่เลวนักหรอก 

สนามบินดอนเมืองเงียบจนใจหงอย 

ความตื่นเต้นก็เลยยิ่งแน่นิ่งไม่ออกมาเต้นแร้งเต้นกา 

ทั้งๆ ที่เป็นการไปเที่ยวต่างประเทศของฉันเป็นครั้งแรก!!!

(ใส่เครื่องหมาย "!!!" ต่อท้าย ช่วยทำให้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมั่งไหม?)

แต่โชคดีมีอัศวินสาวขี่ม้าขาวมาช่วยให้ได้ฟิวการเดินทางไปต่างแดน

เพราะ "เบียบ" เพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเกือบ 10 ปี

บังเอิญโทรศัพท์เข้ามาหาเพ็ญ (เพื่อนซี้ที่จะไปผจญชะตากรรม

ด้วยกัน) ขณะนั่งรถผ่านหน้าสนามบินดอนเมือง  เราจึงล่อหลอก

ให้เบียบแวะเข้ามาส่งฉันกับเพ็ญขึ้นเครื่องได้อย่างง่ายดาย 

โอ้ว...ฉันล่ะอยากกระโดดเข้าไปหอมเจ้าบังเอิญสักฟอด 

เป็นการขอบคุณที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นตุบตับ

ด้วยความเซอร์ไพรส์  แทนการตื่นเต้น (ที่ฉันบิ้วไม่สำเร็จ)

จากการได้ไปเที่ยวซะจริง

รัก "บังเอิญ" นะ จุ๊บๆ  ^o^    

เพื่อนร่วมก๊วนต่างวัยหัวใจแหวว

(ที่ล้วนเพิ่งมาทำความรู้จักกันที่ดอนเมือง)

ประกอบด้วยฉาวโฉด เอ๊ย! สาวโสด (เพ็ญ-จุ๋ม-ตุ๊กตา)

+คุณครูใจดี (พี่จิ๋ม-พี่หน่อย-พี่แจง) กับอีกหนึ่งหนุ่มใหญ่ (พี่ไพบูลย์)

นั่งเม้าท์กันน้ำลายแตกฟองไปหลายฟอด  Gate 21 ก็ยังปิดสนิท 

หันไปเห็นหน้าไร้ยิ้มของไกด์หนุ่มร่างปึ้ก

ก็ต้องรีบหมุนคอกลับ 180 องศาจนคอแทบเคล็ด

"จะเก๊กไปไหน???"

First impression  ของไกด์สำหรับฉัน  เท่ากับเกรด "0"  

และคนคนเดียวกันนี้  Last impression ฉันกลับให้เกรดเท่ากับ

ตัวอักษรเดียวกับชื่อของเขา  "A"