ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

ภาพต่อไปนี้เป็นแค่น้ำจิ้มยั่วกระเพาะ 

^ สายน้ำหลายร้อยสายข้างทาง (บันทึกภาพผ่านกระจกรถ)

^ ใบไม้เริ่มทยอยเปลี่ยนสี (อุทธยานแห่งชายจิ่วจ้ายโกว)

. 

.

เครื่องบินต้องดีเลย์ต่ออีก 20 นาที เพื่อนำน้ำมันที่เกินความจำเป็นออก 

โอ้...พระเจ้า! จะติดสำรองเกินๆ ไปหน่อยไม่ได้หรือไงฟะ ?

ตูกลัวนะเฟ้ยยยย...

ในที่สุดเครื่องก็ take off (ซะที) เวลา 21.20 น. จากกำหนดเดิม 19.45 น.

ผู้โดยสารเหงื่อแตกกันทั้งลำ !!!

เปล๊า...ไม่มีเรื่องอะไรให้อกสั่นขวัญแขวน

เครื่องบินขึ้นอย่างนิ่มนวล (เกินไปซะด้วยซ้ำ)

แต่เพราะอากาศในเครื่องบินมันร้อนจนตับปลิ้นตะหาก!

ไกด์จึงรับศึกแรกเป็นเสียงบ่นจากลูกทัวร์ชนิดพึมพำบ้างดังบ้าง

ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก (ยังดีที่ไม่ขมวดคิ้ว เอ๊ะ! หรือทำ ?)

แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น  ก็ต้องรีบแจกผ้าห่ม

เพราะความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศ

ที่เร่งเปิดเอาใจผู้โดยสารราวกับอยู่ในช่องฟรีซ

(ให้ตายเถอะ! ฉันแอบเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของไกด์เป็นครั้งแรก!!!)

"กึกๆๆ" ฉันกระทบฟันรอฆ่าเวลา 

"ผ้าห่มหมดแล้วครับ"

=,.=    <--  หน้าไกด์

Y_Y    <--  หน้าฉัน

ลมเย็นปะทะใบหน้าทันทีที่เดินออกจากประตู ท่าอากาศยานซวงหลิว

(นครเฉินตู/มณฑลเสฉวน) ฉันสูดอากาศสดชื่นอุณหภูมิสิบกว่าองศา

(ที่เมืองไทยไม่ค่อยได้สัมผัส) เข้าไปเต็มปอดจนอกขยาย

ระหว่างลากกระเป๋าล้อเกตามหลังไกด์ท้องถิ่นร่างเล็กโบกธงสีเหลือง

(เหมือนธงปักอาหารเจยังไงยังงั้น) ก็ก้มมองขาตัวเอง

ที่อยู่ภายใต้เลกกิ้งสีดำ ทับด้วยมินิสเกิร์ตสุดเปรี้ยว

แล้วสายตาก็ไล่ไปถึง...รองเท้าผ้าใบลายการ์ตูนสีชมพู !?!

มายก๊อด !!! ถึงฉันไม่ได้เป็นสไตลีสต์

แต่ฉันก็ไม่แต่งตัวอุบาทว์ขนาดนี้หรอกน่า...!!!

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ารองเท้าบู้ทสีดำแสนโก้

มันดันทรยศฉันกลางสนามบิน! 

"แพร่บๆ" เฮ้ย! อย่าเพิ่งมาหิวตอนนี้!

ฉันปรามรองเท้าคู่หรูที่กาวค่อยๆ คลายตัวออกจากกันทีละนิด 

ทุกครั้งที่ยกเท้าก้าว มันจะอ้าปากพะงาบๆ และตีกระทบกันเบาๆ 

แต่ฉันกลับได้ยินเสียงนั้นดังลั่นสนั่นหู 

ทนลากประคับประคองมันมาได้จนกระทั่งได้รับกระเป๋าเดินทาง 

รีบงัดเอารองเท้าผ้าใบมาใส่กู้ชีวิต 

โฮะๆ อย่าคิดว่าฉันอายล่ะ 

เรื่องหน้าแตกแบบนี้น่ะ 

ฉันเชี่ยว !

เข้าพักที่โรงแรม Shu Feng Garden Hotel นอน 3.30 น. ตื่น 6.30 น.

โอ้ว...ราตรีนี้สั้นนัก !   

.

.

ควับ! ควับ! ควับ!

ฉันสะบัดหน้าซ้าย-ขวาแบบไม่กลัวกระดูกคอเคลื่อน 

เพื่อมองหาเนื้อสัตว์ในถาดอาหารเช้าแบบบุฟเฟ่ต์ (เหมือนจะหรู) 

(. .*) (*. .) (T^T) ไม่มีให้เห็นสักกะต่อนเดียว!  อาหารเจเหรอเนี่ย ???

จำไม่ได้แล้วว่าจับอะไรยัดเข้าปากบ้าง 

จำได้แต่ว่า ตลอด 7 มื้อเช้าที่อยู่ในดินแดนรูปแอ่งกระทะ

พื้นที่กว่าสี่แสนแปดหมื่นห้าพันตารางกิโลเมตร 

กาแฟฝีมือชงของไกด์หน้าโหดของเราอร่อยที่สุด!

(แม้จะเป็นกาแฟ 3 in 1 ฉันก็ยังคงยืนยันที่จะยกตำแหน่งนี้ให้อย่างซาบซึ้งใจ)

หลังจากอิ่มปากมัน  ก็มึนงงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่า 

ต้องลากสังขารขึ้นไปเข้าห้องน้ำชั้น 2

เนื่องจาก ล็อบบี้ของโรงแรมไม่มีห้องน้ำ ???

(ประหลาดใจมาก) วิ่งขึ้นบันไดตึ่กตักๆ

ไปกับสาวน้อยเจิน (ถ้าจำไม่ผิด--ก็วันแรกยังไม่รู้จักใครนิหว่า)

หนทางไปห้องน้ำสแกรี่มั่กมากๆ แต่ในห้องน้ำสแกรี่ยิ่งกว่า

และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ฉันได้ทำความรู้จักกับ

เอกลักษณ์อันลือเลื่องระบือไกลของประเทศจีน            

"เหม็นโคตร!!! คอนเฟิร์ม!"

(หลังจากที่สอดส่ายสายตามองหาพื้นที่สีเขียวอยู่นาน 

ด้วยเคลิ้มตามชื่อของโรงแรม Shu Feng Garden Hotel 

ฉันก็พบต้นไม้สองต้นปลูกอยู่บนถนนคอนกรีตหน้าโรงแรม 

โอ้...สวนรึนั่น !?)   

.

.

รถบัสหมายเลขทะเบียน 40426 ขนาด 40 ที่นั่ง

มีลูกทัวร์ 34 ชีวิต, หัวหน้าไกด์, ไกด์ท้องถิ่น

และคนขับชื่อจำยากอีก 2 คน 

ตลอด 8 วัน พวกเราทุกคนใช้ชีวิตโอ้ลั่นล้า

อยู่บนพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เมื่อหารเฉลี่ยพื้นที่ต่อคนแล้ว

ไม่ถึง 1 ตร.เมตร !!!

"หากเราเข้าไปอยู่ท่ามกลางฝูงชนจำนวนมาก

จะมีคนที่เรารู้จักน้อยกว่าคนที่เราไม่รู้จัก

ความที่ไม่รู้จักกัน เราจึงไม่พูดกันโดยไม่จำเป็น

และเมื่อพูดก็จะพูดเท่าที่จำเป็น

กำแพงที่กั้นระหว่างคนกับคนนั้นไม่ปรากฏรูปร่าง ทว่ามีอยู่จริง

มันเป็นได้ทั้งเกราะป้องกันตัว

และเครื่องมือในการสร้างระยะห่าง" ***

(***ญามิลา เขียน / มีคนและมีคน-เยอะแยะไปหมด)

เวลาที่พวกเราร่วมใช้จ่ายไปด้วยกัน  ค่อยๆ ทลายกำแพง

ของแต่ละคนลง ช้าบ้าง, เร็วบ้าง แล้วแต่ว่า

ใครจะขยันสร้างกำแพงไว้แข็งแรงมากแค่ไหน 

แต่ฉันว่า...เพื่อนร่วมทริปของฉันออกจะขี้เกียจกันสักหน่อย 

เพราะเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่  เสียงกำแพงล้มครืนๆ

ก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับโดมิโน

ส่งผลให้ฉันรีบแหวกเสื้อเกราะบางๆ ของตัวเอง 

ยื่นหน้าเข้าไปฉีกยิ้มให้เพื่อนร่วมทริปชนิดชิดใกล้กะเค้าบ้าง 

โชคดีที่การใส่เหล็กดัดฟันทำให้ฉันต้องแปรงฟันทุกครั้งหลังอาหาร

ไม่งั้น...ไม่ใครก็ใคร ต้องหงายหลังล้มตึงกันบ้างแหละ

ยิ้มเหมือนโรคติดต่อ

และเป็นเครื่องมือสร้างมิตรภาพราคาถูกที่สุดในโลก !

: ) คุณว่าไหม ?