ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

บันทึกการเดินทาง

เฉินตู-เล่อซาน-ง้อไบ๊-จิ่วจ้ายโกว-หวงหลง

วันที่ 21-28 ตุลาคม  2550

     หลวงพ่อโตเล่อซานท่ามกลางละอองหมอกขาวพราวตา

.

.

พระพุทธรูปปางค์นั่งสกัดเข้าไปในภูเขาสูง

ใหญ่โตเสียจนกล้องแทบจะจับภาพได้ไม่เต็มองค์

แม้จะเห็นเพียงรางเลือน และชั่วไม่กี่อึดใจ

แต่ความยิ่งใหญ่ของหลวงพ่อโตเล่อซาน

ก็ทำให้ฉันปีติวาบในหัวใจ

ความยิ่งใหญ่ 

ไม่ใช่หมายถึงขนาดใหญ่โต

จนผู้คนนับพันที่ยืนอยู่เบื้องล่างคล้ายมดปลวก

หากแต่หลวงพ่อโตเล่อซานยิ่งใหญ่ 

ด้วยแรงศรัทธาของชาวบ้านที่ช่วยกันบริจาคเงินร่วมสร้าง

และใช้เวลาสร้างยาวนานถึง 90 ปี

(คนจีนเชื่อว่าหลวงพ่อโตเล่อซานจะช่วยปกป้องภัยน้ำท่วม

จากแม่น้ำหมิงเจียง)

เราล่องเรือเพื่อเดินทางไปนมัสการหลวงพ่อโตเล่อซาน

รวมเวลาไป-กลับสั้นๆ เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง (น้อยมาก)

ฉันเฝ้ามองผู้คนที่มือได้สัมผัสพระบาท

และเหงื่อหยดจากการเดินขึ้นบันไดสูงชัน

ลดเลี้ยวตามเสี้ยวเขาสู่ลาดไหล่ขององค์พระ

พวกเขากำลังพิสูจน์ศรัทธาอันแรงกล้า 

ฉันอิจฉาชะมัด!

หลังจากขึ้นจากเรือ 

ไกด์มีเวลาว่างให้เราช้อปปิ้งตลาดเล็กๆ แถวนั้นราว 15 นาที

ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับฉัน

ฉันแยกตัวออกจากเพื่อนที่กำลังต่อรองของฝากอย่างเมามัน

รถบัสคันเดิมจอดรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ข้างบันไดรถ, มีชายชราร่างเล็กยืนยิ้มกว้าง

ในมือถือถุงขยะขนาดย่อม  ขวดน้ำพลาสติกไม่กี่ใบนอนอยู่ก้นถุง

ฉันวิ่งขึ้นรถ, กรอกน้ำอั้กๆ ลงคอ

วิ่งกลับมาที่บันไดรถอีกครั้ง, หย่อนขวดเปล่าใส่ถุง 

ชายชรายิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม และผงกหัวให้ฉันหลายครั้ง

จู่ๆ น้ำตาก็รื้น...

.