ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

เฉินตู-เล่อซาน-ง้อไบ๊-จิ่วจ่ายโกว-หวงหลง 

วันที่ 21-28 ตุลาคม  2550

.

.

"คิก คิก คิก"

เสียงหัวเราะเหนียมๆ ของพวกเรา

ดังคิกคักอยู่ในห้องน้ำกลิ่นรัญจวนใจ

ทันทีที่สายตาปะทะกับรางระบายน้ำ (แทนโถส้วม) ตรงหน้า

และ ทุกห้องไม่มีประตู !

โอ้...เจอห้องน้ำจีนของแท้แล้วทุกคนนนนนน !!!!!

(น้ำเสียงดีใจสุดขีด TT_TT)

สงสัยอยู่แล้วเชียว !

ทำไมห้องน้ำในสวนสัตว์ที่เราเข้ามาดูแพนด้า

ถึงมืดสลัวนัก  เค้าคงคิดสะระตะดีแล้วว่า 

จมูกอักเสบอย่างเดียวก็พอ ตากุ้งยิงไม่ต้อง !

พวกเราพลัดกันยืนอุดจมูกหันหลังเป็นประตูให้เพื่อน

ที่กลั้นหายใจ+ข่มความอายเข้าไปนั่งทำธุระ 

แต่ห้องน้ำดันมีสองฝั่ง และช่องประตูก็กว้างเกินกว่า

แผ่นหลังบางๆ ของหญิงไทยจะปิดได้มิด 

สายตาของคนติ๊งต่างเป็นประตู จึงเห็นอะไรกลมๆ ขาวๆ

ติดตากลับไปนอนฝันทั้งคืน...(อิอิ)

.

.

 << ภาพแพนด้าก้มหน้าจ้องอาหาร

อย่างโดดเดี่ยว  ให้ความรู้สึกเอ็นดูปนสงสารในปริมาณที่เท่าๆ กัน

สวนสัตว์ที่นี้ดูเงียบเหงา  ด้วยจำนวนสัตว์และผู้คนมีอยู่เพียงน้อยนิด

แพนด้าดาวดวงเด่นก็ดูเงื่องหงอยสร้อยเศร้า

(แพนด้าเป็นสัตว์สงวน, ออกลูกยาก และมีเหลือเพียงไม่กี่ตัวในโลก

ทั้งหมดจึงถูกส่งตัวเข้าไปดูแลที่ศูนย์อนุรักษ์ฯ โดยเหลือไว้ให้

ประชาชนคนจีน และนักท่องเที่ยวชื่นชมตั้ง 2 ตัวแน่ะ!)

สัตว์อื่นๆ ก็แสนจะธรรมด๊า...ลิง, นกยูง, ไก่ฟ้า และไก่แจ้

ให้ดิ้นตายเถอะโรบิ้น ให้ขำกลิ้งเถอะจอร์จ

‘ไก่แจ้' จริงๆ  ฉันไม่ได้โกหก!!!