ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

บันทึกการเดินทาง

เฉินตู-เล่อซาน-ง้อไบ๊-จิ่วจ้ายโกว-หวงหลง  

วันที่ 21-28 ตุลาคม  2550

.

.

"ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ" <-- เสียงนาฬิกาปลุก (กลัวไม่รู้ )

O_O ตีสามครึ่ง !!!

ใช่ค่ะ "ตีสามครึ่ง" พวกเราต้องตาลีตาเหลือกตื่น

ตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโก่งคอขัน

แล้วลากสังขารขี้ตาเกรอะกรังไปขึ้นรถบัสพร้อมออกเดินทาง

เวลา 04.30 น.

อาหารเช้าบนรถประกอบไปด้วย

ไข่ต้ม 1 ฟอง (ไม่ได้กินเพราะกลัวฟันอร่ามงามหน้า

T__T กรรมของคนดัดฟัน)

ไส้กรอก 1 ดุ้น, ขนมปังเปล่า 2 แผ่น, ส้ม 1 ผล และนม 1 กล่อง

หลังจากโยกหัวโงกเงกอยู่บนรถนานหลายชั่วโมง

เราก็ถึง "วัดเป้าเอิน" วัดที่สำคัญที่สุดแห่งเขตหนานผิง

ฉันรู้สึกแปลกตากับศิลปะอันวิจิตรของวัดแห่งนี้

รูปไม้แกะสลักเจ้าแม่กวนอิมพันตาพันมือ 

มังกรแทรกตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วทั้งวัด

ซึ่งในเอกสารการท่องเที่ยวบอกไว้ว่ามีถึง 9,999 ตัว!!!

(ไม่ว่าพันมือ หรือเกือบหมื่นตัว ฉันก็ไม่คิดลบหลู่

นับให้เมื่อยตา แหม...ใครนับก็บ้าแล้ว!)

แต่ที่ทำให้ฉันอึ้ง ทึ่ง เสียว (เฮ้ย! อันหลังไม่ใช่)

ก็คือเจดีย์ขนาดหลายคนโอบ สูงแหงนคอตั้งบ่า (ของคนตัวเตี้ย)

สามารถหมุนได้ด้วยแรงคนคนเดียว !!!

ท่านสามารถหมุนกี่รอบก็ได้  ตราบใดที่เงินถึง เอ๊ย! มีแรง

[ก่อนหมุนต้องบริจาคเงินร้อยหยวน ( มั้งคะ?--จำอะไรไม่เคยได้เลยฉัน)]

ในวิหารเดียวกันนั้นมีแถบผ้าสีแดงขอบทองเขียนคำอวยพรเป็นภาษาจีน

เอาไว้ให้นักท่องเที่ยวเขียนชื่อต่อท้ายเพื่อสื่อสารถึงเทพยดาฟ้าดิน  

ยิ่งอยากได้พรหลายข้อเท่าไร 

เงินหยวนก็ยิ่งปลิวออกจากกระเป๋ามากขึ้นเท่านั้น

(เป็นสัจธรรมอยู่แล้วน่า...)

และที่พลาดไม่ได้สำหรับทุกคน

ก็คือการไปยืนอยู่ระหว่างต้นไม้ใหญ่สองต้นอายุนับร้อยปี

แล้วชักภาพกลับมาเป็นหลักฐานการมาเยือนวัดเป้าเอิน

(ใครไม่มีรูปที่ว่านี้  ฉันเลี้ยงข้าวหรูหนึ่งมื้อเลยเอ้า!)

(ซ้าย) ต้นไม้ใหญ่สองต้น พร็อพประกอบภาพถ่ายสุดฮิต 

(ขวา) ด้านหลังที่เห็นเลือนรางคือเจดีย์หมุนได้ และที่เจิดจ้าคือแถบผ้าอวยพร

.

. 

ห ว ง ห ล ง ...

สถานที่นี้ไม่มีบทบรรยาย

มีเพียงภาพมาอวดว่า  ‘สระสวรรค์ในแดนดิน' มีจริง !!!