ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

จ้องหน้ามองตากันผ่านไปสอง-สามวัน

‘อะไร' ที่เคยปกปิดซ่อนเร้นก็เห็นกันมาแล้วในห้องน้ำไร้ประตู

(เฮ้ย! เห็นเหรอๆ? -- แฮะๆ ล้อเล่น...^O^)

พื้นที่รอบตัวที่เคยจำกัดอยู่ในวงแคบก็เริ่มแผ่ขยายเป็นวงกว้าง

หลายคนเริ่มกล้าที่จะส่ายก้นไปเม้าท์ต่างกลุ่ม

ขนม นม เนย เริ่มส่งกันให้ว่อนรถ

น้ำใจใสเย็นพอๆ กับอากาศถูกหยิบยื่นให้กันด้วยรอยยิ้ม

แม่, พ่อ, พี่, น้อง, ลุง, ป้า, น้า, อาม่า, อาเฮีย

ถูกเรียกนำหน้าชื่ออย่างสนิทสนมโดยไม่ต้องขออนุญาต

ทำให้การท่องเที่ยวทริปนี้ของพวกเราคึกคัก สนานสนุก

มากขึ้น...มากขึ้น...และมากขึ้น...

พร้อมๆ กับมิตรภาพที่ค่อยๆ เบ่งบาน

.

.

"เอาไปแบ่งกันนะหนู"

'คุณป้า' ห้องตรงข้าม (แม่ของเอ๋) ประคองลูกพลับในอุ้งมือ

มายื่นส่งให้ถึงหน้าห้อง  วินาทีนั้นฉันรู้สึกว่า

‘มือแห่งน้ำใจ'  เป็นภาชนะที่สวยที่สุดในโลก

และลูกพลับนั้นก็ช่างหวานฉ่ำเหลือเกิน

.

.

"ถ่ายรูปให้มั้ยคะ  วิวตรงนี่สวยมากเลย"

‘เพ็ญ' อาสาโดยที่ไม่ต้องรอให้ใครเอื้อนเอ่ย

หลายต่อหลายครั้งที่ฉันหันไปเห็นผู้หญิงร่างสูงขนตายาวคนนี้

กำลังกดชัตเตอร์บันทึกภาพให้เพื่อนร่วมทริป

ด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานพอๆ กับคนที่ยืนอยู่หน้ากล้อง

.

.

"น้ำอุ่นกับยาดมค่ะ"

‘ปุ๊ก' สาวเก่งร่างเล็กมนุษยสัมพันธ์เยี่ยม

วิ่งบริการน้ำอุ่นและยาดมให้เพื่อนร่วมทริป

ที่สะบักสะบอมจากการนั่งรถวนรอบเขาหลายร้อยโค้ง

ฉันเห็นแววขอบคุณบรรจุอยู่เต็มดวงตาที่พร่าลาย

.

.

"~~แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทู้...ยู~~"

เจ้าของวันเกิดคนแรกตาโตอย่างประหลาดใจ,

ส่วนคนที่สองยิ้มแก้มปริ (ทั้งๆที่กำลังเมารถอย่างหนัก)

เมื่อไกด์ถือเค้กวันเกิดมาเซอร์ไพรส์

และได้ยินเสียงร้องเพลงอวยพรของพวกเราดังประสานขึ้น

แม้จะหลงคีย์, ร้องคร่อมจังหวะ

แต่เพลงนี้ก็ยังไพเราะจับใจ

.

.

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า

การท่องเที่ยวกับบริษัททัวร์ในท่ามกลางเพื่อนแปลกหน้า

จะทำให้ฉันรู้สึก ‘ประทับใจ' ได้ขนาดนี้

คุณเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันใช่ไหมคะ?

.

.

หมายเหตุสำคัญ

ฉันไม่อาจเขียนถึงทุกสิ่งและทุกคนที่ฉันรู้สึกดี-ดีได้ทั้งหมด

แต่ก็ขอให้รู้ว่า...มันประทับอยู่ในหัวใจฉันหมดแล้ว (ฮิ้ววววว...)