ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

"O_O หา...!!! วอกขบก๊ะ????"

แม่หญิงจาวเหนืออุทานเสียงสูง  เมื่อรู้ว่าต้นเหตุที่ให้เด็กหญิง

หน้าตาบ้องแบ๊วถูกพันหัวพันหาง เอ๊ย! ขาขาวโพลนเหมือนมัมมี่ 

เกิดจาก "ลิงป่า" กระหายเลือดขยุ้มเนื้อกัดกินอย่างเมามัน

ฉันจำไม่ได้ว่าตอนนั้นตัวเองทำสีหน้ายังไง

(แหม...ก็ตอนนั้นอายุเพิ่งจะ 4-5 ขวบ ผ่านมาตั้ง...เอ่อ...อย่ารู้เลย ^O^)

  จะจืดจ๋อยชวนน่าสงสาร หรือแอบเบ้ปาก (เบื่อหน่าย)

เพราะเจอกับประโยคนี้นับร้อยครั้งจากคนแปลกหน้า

ตลอดการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล 

และฉันก็มีแผลเป็นรูปตะขาบหลายตัวติดขาซ้ายมาตั้งแต่บัดนั้น  

.

.

เหตุการณ์ครั้งนั้นส่งผลให้พ่อโกรธเจ้าของลิงจนถึงขั้นไม่มองหน้า 

อันนั้นไม่สำคัญเท่าฉันถูกสั่งห้ามไม่ให้รับเงินค่าทำขวัญ (แฮ่ะๆ ^O^)

ลิงดุร้ายถูกยิงกรอกปาก, สมองถูกนำไปเป็นอาหารอันโอชะของพลทหาร

ที่ฉันไม่คิดหาโอกาสลิ้มชิมรสซักกะติ๊ด (อึ๋ย! สยึยปากชะมัด!)

.

.

เจ้าบรรดาตะขาบที่เกาะอยู่บนหน้าผาก, ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เส้นผม

และมีสัมปทานพื้นที่กว้างขวางอยู่ตรงขาซ้ายของฉัน 

ในจินตนาการของเด็กวัยรุ่นที่มีตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลก 

ฉันรู้สึกว่ามันพองตัวบวมเป่งมากกว่าความเป็นจริงหลายเท่า

มันไม่ใช่ความสุขที่ได้เป็นเจ้าของแผลเป็นแน่ๆ,

แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่า มันคือความทุกข์ของฉันหรือเปล่า ?

.

.

ฉันเลิกกังวลถึง "บาดแผล" นั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

จู่ๆ มันก็กลายเป็นเรื่องโจ๊กที่ทำให้ชีวิตฉันมีสีสัน

   ไว้เล่าให้คนอื่นฟังอย่างตื่นเต้น

(ประหนึ่งดั่งได้ทำวีรกรรมแสนกล้าหาญ   )

หากใครมองขาฉันที่โผล่พ้นมาจากกางเกงขาสั้นแล้วขมวดคิ้ว

ฉันกลับยักไหล่, แอบยิ้มร่า...

สนุกดีมีคนเดือดร้อนด้วย!