ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า

 

    เจ้าของบล็อกสุดดีใจ

เมื่ออ้อน (แกมบังคับ) ปุ๊กกี้เพื่อนร่วมทริป

ให้ช่วยเขียนต่อได้สำเร็จ

ยู้ปี้...ตามมาอ่านฝีมือการเขียนของปุ๊กกี้กันเร้ววววว...

V

V 

พอดีเจ้าของบล็อกไฟใกล้หมด

นึกไม่ออกจะจบปิดฉากการท่องเที่ยวแสนประทับใจนี้ยังไงดี

เพื่อนร่วมทริปเช่นเราเลยลองจุดขี้ไต้มาแจมเล็กน้อย

(โอ้...แท้งกิ้วจ้ะปุ๊กกี้ ซาบซึ้งๆ -- จขบ.) 

.

.

สิ่งนึงที่พลาดไม่ได้สำหรับการท่องเที่ยวต่างแดน (ของคนไทย)

ก็คือ "ช้อปปิ้ง"  

 

เมืองจีนมีสินค้าที่เป็นพระเอก-นางเอก-ตัวอิจฉา (เอ่อ...กำลังบ้าละครค่ะ)

ก็คือ ใบชา, บัวหิมะ แล้วก็ ยาจีน

ทุกคนตระเตรียมเงินกันมาแน่นกระเป๋า

ทำการยกนิ้วขึ้นมานับจำนวนของฝากที่ต้องซื้อ

ทั้ง "ซื้อฝากใคร ???" หรือ "ใครฝากซื้อ ???" มั่ง (นับกันงงไปหมด)

รวมทั้งต้องแบ่งสมองคิดหาคนช่วยหารด้วยนะ (ในกรณีที่ซื้อยกแพ็คถูกกว่า)

ซึ่งทำเอาหลายคนบริหารเงินกันจนมึนตึ้บ

รวมทั้งกระเป๋าแฟบไปตามๆ กัน

 

แก้ปัญหาไปได้เปาะนึง

ปัญหาอีกอย่างก็ตามมาติดๆ

หลายคนในทริป "หนีห่าว" เป็นคำเดียว นอกนั้น "หนีเหอะ"

แถมคนขายก็ไม่ยอมฟุดฟิดฟอไฟกะเราซะด้วย

แล้วจะแล้วจะต่อรองราคากันอย่างไงเนี่ย

 

แต่ฉันรอดไป เพราะเคยเรียนภาษาจีนมาบ้าง

ก็เลยพอจะเป็นตัวช่วยของคนอื่นได้นิดหน่อย

ในขณะที่อีกหลายคนต้องใช้เครื่องคิดเลขเป็นตัวช่วย

จิ้มกันมือเป็นระวิง (เล่นเอาเมื่อยทั้งคนขาย-คนซื้อ)

 

แหล่งช้อปที่ชอบที่สุดต้องนี่เลย "ถนนคนเดิน"

สมชื่อเค้าจริงๆ เพราะคนเดินเยอะมาก...กกก (ขอบอก)

หนุ่มสาวเดินควงกันกระหนุงกระหนิงน่ารัก 

จนคนอย่างเรามองตามตาร้อนวูบ

(เพราะไม่มีคนเดินข้างๆ ด้วย แง..แง...)

มีร้านขายของมากมายที่ค่อนข้าง Unique

และเป็นงาน Hand made เสียส่วนใหญ่

แต่ที่หลายคนพลาดไม่ได้เลย คือ ร้าน Starbucks

เพราะตั้งเด่นหราอยู่ต้นซอยเลย

พวกเราตื่นเต้นราวกับว่าเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลก !!!

วิ่งรี่เข้าไปถ่ายรูปคู่กับป้ายชื่อร้านอย่างสนุกสนาน

รวมทั้งดูดดื่มกับรสชาติและกลิ่นของกาแฟอันหอมกรุ่น

 

เฮ้อ...!! ทำไปทำมาก็ถึงวันสุดท้ายของการท่องเที่ยว

เพราะต้องปิ๊กบ้านเฮากันแล้ว....

 

หลายคน....คว่ำกระเป๋าเดินทางมาจัดกันใหม่

หลายคน....ต้องคว้ากระเป๋าสำรองออกมาเพื่อใส่ของฝาก

หลายคน....ต้องจัดระเบียบในกระเป๋าใหม่ เพราะมีอยู่แค่ใบเดียว

หลายคน....ขอฝากของกับกระเป๋าเพื่อนๆ แล้วมาเอาคืนที่เมืองไทย

 

แต่ที่แน่ๆ ทุกคนแบ่งใจออกมาคนละเล็กละน้อยให้กับเพื่อนร่วมเดินทาง

และไกด์ที่น่ารักทั้งสองคน (เอและน้องโบว์ ซึ่งร้องไห้โฮกันจนน้ำท่วมรถบัส

ทำเอาหลายคนอึ้ง?? และแอบน้ำตาซึม)

 

เวลา 8 วันผ่านไปเหมือนโกหก

แป๊บเดียวจากคนไม่เคยรู้จักใครนอกจากสมาชิกในบ้านของตัวเอง

ก็สนิทแล้วข้ามไปอยู่บ้านอื่นบ้างก็มี (ในบางเวลา)

พวกเราอดไม่ได้ที่จะรีบคุย และรีบแลกเบอร์โทร พร้อมทั้งอีเมล

เพื่อไว้ติดต่อยามคิดถึงในตอนที่กลับมาเมืองไทยแล้ว

 

แต่ยังไงก็ตามความรู้สึกดีๆ มันคงอยู่ในใจลึกๆ ของทุกคน

แม้นจะยุ่งสักนิด ห่างจากกันนานสักหน่อย

แต่เราก็มั่นใจว่า....ถ้ามีใครคิดถึงทริปจิ่วจ้ายโกวของเราครั้งนี้

คงต้องอมยิ้ม และสุขใจอย่างแน่นอน

 

เราเชื่ออย่างนั้นนะ

.

.

~ ปุ๊กกี้ ~

 

 .

. 

โปรดทราบ...โปรดทราบ

.

.

มิตรรักแฟนบล็อกของข้าพเจ้าทั้งหลาย

ซึ่งคาดว่าน่าจะมีอยู่เพียงหนึ่งกระจุกเล็กๆ

พอให้ข้าพเจ้าเบาใจได้ว่า

บ้านจะไม่ถูกบึ้มถ้าหยุดเขียน

( คนอ่าน  --> ฮ้า...จริงเหรอ??? -- น้ำเสียงดีใจปิดไม่มิด)

เอ่อ...เก็บอาการกันหน่อยดีไหม

แบบว่าแกล้งทำเป็นเสียดายนี้ดดดดด...นึง

ให้ใจข้าพเจ้าพองคับอกสักสิบวิ.ก็ยังดี !

.

.

อ๊ะ !  เปลี่ยนใจดีกว่า (เอาไงฟะตู)

เรื่องไปเที่ยวเมืองจีนที่แซ้น...ประทับจิต

ติดหนึบกลับมาเม้าท์ได้ยาวหลายตอนในบล็อกนี้

ขอจบเอาดื้อๆ ละกัน (หุหุ)

 

แต่ "ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า" จะยังหลอกหลอนอยู่ที่บล็อกนี้เหมือนเดิม

( โฮๆๆๆ -- เสียใจล่ะซี้...)

เพียงแต่เปลี่ยนมาเขียนถึงดิน น้ำ ลม ไฟ

จิ้งจก ตุ๊กแก (โอย...จะได้สาระมั้ยเนี่ย...)

 

ไม่ว่าสมองอัพ หรือหัวใจดาวน์

เราคงได้ทำความรู้จักกันผ่านตัวหนังสือ

ที่ข้าพเจ้ายัดเยียดไว้ในบล็อกนี้ (1 entry / 1 ชาติ ^O^)

.

.

มีสองทางให้เลือก

"อยากรู้จัก" กับ "ไม่อยากรู้จัก"

โปรดเลือกตามใจบริดวกเจ้าค่ะ!

 

 ~ จาก >> ผู้หญิงใต้ท้องฟ้า ~

 

(ปล. ไฟที่มอดเหลือเพียงสะเก็ดเล็กๆ แอบไปปลุก-จุดไฟปุ๊กกี้

ให้ช่วยเขียนเรื่องเมืองจีนต่อ  ตอนนี้รอลุ้นอยู่ว่า...ไฟจะลุกหรือเปล่า?)